Derde generatie Sleurs neemt over

De drie broers Laurens, Jonas en Ruud Sleurs namen afgelopen zomer het familiebedrijf Sleurs Mortels en Gipsen over van hun vader Dominique. Ze leerden de stiel al op jonge leeftijd en willen de sterke groei van het bedrijf verderzetten. We schoven aan tafel met de derde generatie Sleurs om te horen hoe ze de familiale overdracht hebben aangepakt.

Wie langs Limburgse en Antwerpse wegen rijdt, kan op bouwwerven moeilijk naast de silo’s van Sleurs Mortels en Gipsen kijken. Het familiebedrijf is gespecialiseerd in bouwmaterialen voor de afwerking. Oorspronkelijk lag de focus op mortels, waarmee het bedrijf groot werd. Vandaag draait het echter bijna uitsluitend nog om afwerkingsproducten zoals gipsen, systeemplafonds, gipsplaten, gevelbepleistering en sierpleisters. Vooral de gipsen zijn goed voor ruim de helft van de omzet, die het afgelopen jaar ongeveer 12 miljoen euro bedroeg.

Het was grootvader Jef Sleurs die in 1960 in Pelt met een bescheiden plafonneerbedrijf van start ging. In 1980 stapte zoon Dominique mee in de zaak, wat een nieuwe dynamiek bracht. “Toen grootvader ziek werd, heeft onze pa in 1987 het bedrijf volledig overgenomen en verder uitgebouwd”, vertellen Laurens, Jonas en Ruud Sleurs. “Samen met mama is hij toen ook een bouwhandel gestart. Aanvankelijk gebeurde dat gewoon vanuit hun woning: de stockage zat in de kelder en boven was er een kleine toonzaal, die qua oppervlakte nog erg bescheiden was. Later kregen ze de kans om de boerderij naast ons aan te kopen. Het terrein werd volledig opgeruimd en gesaneerd, waardoor er een volwaardig bedrijf kon ontstaan. Ze verkochten toen al aan stukadoors. Zodra er een degelijke loods, een klein bureautje en een toonzaal waren, verschoof de klemtoon steeds meer naar de handel. De zaak groeide, er kwam een verkoper bij, vervolgens een magazijnier... Pa reed met de vrachtwagen, deed de verkoop en onderhield de klantencontacten. Ma zorgde voor de toonzaal en de afhalingen.”

Persoonlijke service

Jonas: “In het begin namen ze die handel er gewoon bij, maar als stukadoor kan je moeilijk concurreren met je eigen klanten. Daarom werd de stukadoorsactiviteit geleidelijk afgebouwd. In 2016 openden we een filiaal in Houthalen- Helchteren, op een veel centralere locatie. Eerst huurden we een pand bij Piet Luys, hier om de hoek. Daarna kreeg pa de kans om onze huidige hal aan te kopen. Ook in Pelt verhuisden we later naar een moderner bedrijfsgebouw.”

STERCK. Wat is de belangrijkste reden van jullie succes?

Laurens: “Onze omzet groeit jaar na jaar. Vandaag werken we met 17 mensen. We zijn vooral actief in Limburg en de Antwerpse Kempen. Eigenlijk richten we ons op alles wat binnen een uur rijden van onze vestigingen ligt, met Limburg als kernregio.

Ons succes? Op het vlak van prijs kan je je in onze sector nauwelijks onderscheiden. Het verschil maken we vooral met onze service. Als je naar ons belt of hier langskomt, kom je bijna altijd terecht bij iemand die Sleurs heet. We kunnen dus meteen beslissingen nemen. Maar ook alle andere collega’s zijn enorm geëngageerd. Geert heeft bijvoorbeeld ons filiaal in Houthalen-Helchteren mee uitgebouwd. Hij kreeg daarvoor de vrijheid en heeft dat fantastisch gedaan. Als je ons belt, krijg je geen automatisch keuzemenu om uiteindelijk terecht te komen bij iemand die het antwoord schuldig moet blijven. Je krijgt meteen iemand aan de lijn die weet hoe de situatie in elkaar zit en hoe jouw probleem het best opgelost kan worden.”

Jonas: “We hebben twee vaste chauffeurs in dienst, maar daarnaast is er Ruud, die op elk moment in de vrachtwagen kan springen om een klant uit de nood te helpen. We proberen onze klanten, waar mogelijk, onmiddellijk verder te helpen. Natuurlijk is prijs belangrijk. Je kan niet zomaar 20 euro meer vragen voor een ton gips. Maar zeker in onze sector moet je op andere manieren het verschil maken.”

Laurens: “Onze pa heeft zelf jarenlang op de werf gestaan. Hij weet wat een aannemer verwacht en hoe die bediend wil worden. Een klant wil geen twee dagen wachten op een oplossing. Dat is altijd de grote sterkte van Sleurs geweest en die willen wij verderzetten. We zijn actief vanuit Houthalen- Helchteren en Pelt. Op beide locaties beschikken we over een toonzaal van waaruit we onze producten en materialen verdelen.”

STERCK. Hoe ziet de markt eruit?

Laurens: “Er zijn enkele spelers, waarvan er recent nog een belangrijke is gestopt: twee familiebedrijven en daarnaast enkele filialen van grotere groepen. In gipspleisters is de concurrentie eerder beperkt. In de niche van sierpleisters, gipsplaten en systeemplafonds is die er wel volop. Gipspleister alleen is goed voor ruim de helft van onze omzet. Het is een volumeproduct, maar geen margeproduct. Dankzij de grotere volumes die we realiseren, kunnen we ons toch interessant positioneren. Onze silo’s zijn bovendien erg zichtbaar in het straatbeeld. Ze staan vaak vlak langs de weg op de werf, waardoor iedereen ze ziet. Dat is eigenlijk de beste reclame die er bestaat.”

Al doende leren

STERCK. Jullie hebben enkele maanden geleden het familiebedrijf overgenomen. Eigenlijk zijn jullie nog heel jong?

Laurens: “Jonas en ik zijn een tweeling van 32 jaar. Ruud is de oudste en wordt 39.”

STERCK. Was het voor jullie als kind vanzelfsprekend dat jullie ooit in het familiebedrijf zouden stappen?

Laurens: “Voor Ruud en Jonas was dat zeker het geval. Voor mij niet. Ik heb ooit gezegd dat ik nooit in het bedrijf zou stappen (lacht). Ik ben gaan studeren, maar toen dat geen groot succes bleek, heb ik pa toch gevraagd of ik hier mocht komen werken. Eerlijk gezegd had ik weinig voeling met de bouw. We mochten als vakantiewerker meehelpen op de werven. Dan had ik vuile handen, honger en dorst en dacht ik: dit is niets voor mij. Uiteindelijk hebben ze mij aan de balie gezet om klanten verder te helpen. Daar was ik de eerste weken enorm zenuwachtig voor. Ik heb ontzettend veel geleerd van mijn collega Stefan. Hij had altijd een fijne dosis humor, kende de klanten door en door en hielp hen verder met een babbeltje en een kwinkslag. Zo bouw je sterke klantenrelaties op.

Later kreeg ik de kans om onze webshop uit te bouwen en te ontdekken welk effect dat had. Door jarenlang met het vak bezig te zijn, bouw je vanzelf materiaalkennis op. Jonas en ik hebben, in tegenstelling tot Ruud, nooit op de werf gestaan, maar gaandeweg hebben we het vak wel door en door leren kennen.”

Het verschil maken we vooral met onze service.

Jonas: “Ik heb nog één jaar verder gestudeerd, maar had al snel door dat dit niets voor mij was. Op mijn negentiende ben ik hier in Houthalen- Helchteren terechtgekomen en dat is tot vandaag mijn vaste stek.”

Ruud: “Studeren was voor mij niet weggelegd. Ik ben destijds via een leercontract begonnen en heb de eerste jaren als stukadoor gewerkt. Later heb ik verschillende andere rollen opgenomen binnen het bedrijf. Studeren was voor ons alle drie geen groot succes. Daarom geven we vandaag nog altijd jongeren de kans om zich via duaal leren te ontwikkelen. Het is mooi om te zien hoeveel talent daaruit kan groeien.”

Externe begeleiding

STERCK. Wanneer zijn de gesprekken over de overdracht gestart?

Jonas: “Pa wordt dit jaar 64 en heeft altijd gezegd dat wij het bedrijf moesten overnemen. Eigenlijk wilde hij op zijn 62ste met pensioen gaan. Een jaar of vier geleden werd dat concreter en zijn we beginnen nadenken over hoe we dat zouden aanpakken.”

Laurens: “Pa heeft daarin het initiatief genomen. Hij neemt graag de touwtjes in handen en dat is ook goed. Onze boekhouder heeft het overnamebedrag berekend. Aanvankelijk was dat allemaal nog vrij vrijblijvend. Maar zodra je naar de bank stapt, wordt het plots veel concreter en begin je je af te vragen hoe je dat allemaal gaat realiseren. Ik heb dat besproken met onze boekhouder. Daarnaast had ik een kameraad die actief was in een familiebedrijf waar een externe expert de overdracht had begeleid. Zo zijn we in contact gekomen met Pieter Smeets. We zijn met ons drieën samen een goede Duvel gaan drinken. De klik was er meteen. Daarna is hij ons gaan begeleiden: met ons drieën samen, individueel en ook samen met onze ouders. Zo hebben we verschillende sessies georganiseerd.”

STERCK. Wat was het belangrijkste onderdeel van dat traject?

Laurens: “Voor Pieter was het in eerste instantie belangrijk dat we onze business echt goed leerden begrijpen. We hebben letterlijk met post-its gewerkt: wie is Sleurs? Wat doen we? Wie zijn onze klanten? Welke taken zijn er? Dat laatste was vroeger nooit echt strak afgelijnd. Onze ouders deden altijd alles samen, maar ze woonden onder één dak en dan is iets snel besproken. Wij zijn drie aparte personen met elk een eigen leven. Daarom zijn er duidelijke taakverdelingen vastgelegd en vaste overlegmomenten ingepland. Er is meer formele structuur en organisatie in het bedrijf gekomen. Daar zijn we vandaag heel blij mee.

Vooral die duidelijke taakverdeling met heldere verantwoordelijkheden is heel belangrijk. Als die ontbreekt, beginnen verantwoordelijkheden elkaar te overlappen of te kruisen. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, maar wel wanneer zaken tussen wal en schip belanden. Dat proberen we absoluut te vermijden.”

Jonas en ik vormen het managementteam en zitten om de twee weken samen. Ruud is vooral operationeel actief. Hij wordt van alles op de hoogte gehouden en kan alles inkijken, maar schuift vooral aan tijdens de aandeelhoudersvergaderingen. De aandelen zijn enkele maanden geleden volledig door ons drieën overgenomen. Pieter begeleidt ons via Moove Forward trouwens nog altijd.

Loslaten

STERCK. Jullie ouders blijven nog actief in het bedrijf?

Laurens: “Zolang de achtergestelde lening aan onze ouders loopt, blijven zij zetelen in de raad van advies. Voor de rest zijn er geen externe bestuurders betrokken. Het volledige overnametraject heeft drie à vier jaar geduurd, maar de effectieve overdracht is nog heel recent. We hebben daar bewust de tijd voor genomen en dat is zowel voor ons als voor onze ouders een goede keuze geweest.

Ze zijn inderdaad allebei nog actief, maar kunnen intussen steeds meer loslaten. Ook de verantwoordelijkheden worden stap voor stap overgedragen. Je voelt dat pa sinds de effectieve verkoop gemakkelijker kan loslaten. Hij is nog vaak aanwezig, maar op een andere manier dan vroeger. Nu kan hij zeggen: ‘Dat moet je aan de jongens vragen.’ Hij hoeft niet langer alles zelf op te lossen.

Natuurlijk geeft hij ons nog altijd advies. We praten en bellen elke dag. Als ik zijn mening vraag, zal hij die ook altijd geven. Luister ik ernaar, dan is dat goed. Doe ik dat niet, dan is dat ook goed. Je voelt dat hij tevreden is dat de overdracht achter de rug is. Het moet niet meer voor hem, het mag.”

STERCK. Is er ook een familiecharter?

Laurens: “We hebben een heel degelijke aandeelhoudersovereenkomst. Het familiecharter hebben we voorlopig bewust vrij basic gehouden. We zijn nog jong. Jonas en ik hebben wel al kinderen, maar ook zij zijn nog jong. Momenteel bestaat de derde generatie gewoon uit ons drieën. Onze familiestamboom is nog niet sterk vertakt. Het familiecharter zullen we in de toekomst verder uitbouwen, maar de prioriteit lag eerst bij de aandeelhoudersovereenkomst en de verkoopovereenkomst.”

Een duidelijke taakverdeling met heldere verantwoordelijkheden is heel belangrijk.

STERCK. Welke tips kunnen jullie meegeven uit het traject dat jullie hebben gevolgd?

Jonas: “Zoek een externe begeleider. Dat zou ik iedereen aanraden. We zijn zelf niet thuis in dat wereldje en er zijn zoveel zaken waar je bij een overdracht of overname niet spontaan aan denkt.”

Laurens: “Als familie komen we heel goed overeen, maar het is zeker een meerwaarde om een neutrale persoon te hebben die het hele traject in goede banen leidt. Het komt heel anders over wanneer één van ons iets zegt dan wanneer een externe, die geen enkel belang heeft in het bedrijf, een bepaald onderwerp op tafel legt om te zien hoe iedereen daarop reageert. We zijn heel blij dat we voor die aanpak hebben gekozen.”

STERCK. Wat zijn de uitdagingen op korte termijn?

Jonas: “Het bedrijf heeft altijd een gestage groei gekend en is nu van ons. We willen die groei graag verderzetten. Het hoeft daarom niet plots spectaculair sneller te gaan. We willen het vooral goed blijven doen.”

Laurens: “Het is bovendien nog maar enkele maanden geleden dat de overdracht heeft plaatsgevonden. Alles is dus nog vrij nieuw voor ons. We zijn nu volop bezig met het verder uitbouwen van de structuren die we hebben opgezet. Sinds kort laten we ons bijvoorbeeld ook begeleiden op het vlak van HR en personeelsbeleid, zodat ook daar meer structuur in komt. Zo bouwen we stap voor stap aan een sterke basis.”

Jonas: “Daarnaast zijn we ook verschillende processen aan het moderniseren, bijvoorbeeld met de implementatie van een ERP-pakket.”

Laurens: “Dat zijn geen spectaculaire veranderingen. Wij blijven gipsboeren (lacht). We moeten nog altijd gips van punt A naar punt B brengen. Maar we leven wel in 2026 en dan moet je ervoor zorgen dat je mee bent met je tijd. Bovendien verloopt alles veel vlotter wanneer je organisatie goed op punt staat.”

STERCK. Voelt het anders aan nu?

Jonas: “Voor ons wel. De uitdaging was om ervoor te zorgen dat zowel onze klanten als onze medewerkers nauwelijks zouden merken dat het bedrijf is overgenomen. We denken dat dat goed gelukt is. We zijn al geruime tijd het gezicht van het bedrijf. We zijn elke dag aanwezig, staan aan de balie en zijn aanspreekbaar voor onze klanten. Ook op het vlak van leveringen is alles bij het oude gebleven. Zo kunnen we met vertrouwen verder bouwen aan de toekomst.”